یادم می آید بچه که بودم نه کامپیوتری بود نه موبایل نه پلی استیشن.بهترین سرگرمیم رادیو بود.علاقه ی زیادی داشتم.هم به گوش دادن رادیو هم خود رادیو! به همین دلیل هر یک دو ماه یک رادیو جدید می خریدم و مدتی را با آن سرگرم می شدم.ولی کم کم فراموشش کردم و حالا یک سوم عمرم را پای این رایانه سر می کنم.دیروز برحسب اتفاق دوباره چشمم به رادیوی کوچک جیبی ام افتاد.انگار در یک ثانیه تمام لحظات و اتفاقات گذشته در ذهنم مرور شد.آن دوست قدیمی را از میان خرت و پرت هایم درآوردم و تصمیم گرفتم بازهم به صدایش گوش دهم.حالا شب ها کمی زودتر با این ماسماسک (رایانه) خداحافظی می کنم و لحظه ای را با رادیو سپری می کنم.حس می کنم به همان زمان برگشته ام .