پرده اول: 

وقتی بخش هنری کشور از تئاتر و سینما گرفته تا صدا و سیمای جمهوری اسلامی هر گاه قرار است خانواده‌ای فقیر، معتاد و با سطح فرهنگی پایین را به نمایش بگذارد یاد حجاب «چادر» می‌افتند و زنان چادری را «بیقوله نشین» و «بی‌سواد» به تصویر می‌کشند و خانواده‌های دنیا دیده و تحصیل کرده ، هر چیه بی‌حجاب‌تر باشند و رنگ و لعابشان بیشتر، گویی فرهنگشان غنی‌تر است و نتیجه‌ای که مخاطب عایدش می‌شود رابطه مستقیمی نیست جز “انتخاب چادر برابر با بی فرهنگی و بدبختی!”

———-
پرده دوم: 
———-

زنان و دخترانی که روسری بر سرشان التماس می‌کند برای ماندن و از صبح تا شب (و گاهی تا سحر) در خیابان‌ها پرسه می‌زنند و هیچ ارشاد و گشتی هم جلودارشان نیست به ناگاه وقتی قرار است پا در مکانی به نام زندان که قداستی هم برای آن در هیچ مکتبی لحاظ نشده است بگذارند و به ملاقات یک متخلف در بند (به هر گناه و جرمی) بروند باید چادر به سر کنند و نتیجه اخلاقی اینکه “برای دیدن یک جانی، دزد و خلافکار لطفاً با چادر وارد شوید!”

———–
پرده سوم: 
———–

زنی که در طول زندگی‌اش طعم هر تخلفی را چشیده است از دزدی و اعتیاد گرفته تا اعمال خلاف منافی عفت وقتی قرار است به سزای عمل خود برسد از همان روز اول در هر دادگاهی با «چادری به سر» حاضر می‌شود از گل‌دار و خال‌دار گرفته تا مشکی ساده که البته مشکی ساده برای زمان آویخته شدن به دار مجازات است و نتیجه این یکی بسیار ساده‌تر است: “زنان چادری خلافکارند!”